Welverdiend, hard gewerkt.

Ik loop door de Hemel van katoen
Mam ik kan wel leven van een cent
Drie bij twee, ik heb geen bed
Bijna opgegroeid maar nog geen vent


Ik heb geen handschrift, schrijf wel veel
Wordt wel wakker, weet niet hoe
Maak veel geluid, maar toch ook stil
Ik slaap niet graag, maar ben wel moe


De wolken spelen graag met mij
Cirkelrook, en ook zo vrij
Ik wil niet weten wat ik wil
Kan niet denken, denk wel veel


Blokje om, rolletje kaas
Al die tijd heb jij ge-aast
op de buurvrouw en haar zoon
Na jarenlang heb jij je loon,


welverdiend,
hard gewerkt.


Sven Bezem Pluijmers, 20-06-2012

Het Front draagt voor.

Zoals het er nu allemaal uitziet staan wij 28 Juli (écht JuLi!) in de Bruna in Winschoten. We zullen wat eigen werk voordragen en uitleg geven over onze ideeën. Tot dan!

Schizofrenie

Vele vreemde stemmen roepen mij,
een kakofonie van woorden,
overspoelt mijn gedachten.

'ga.
Ga en leef, zoals alleen jij kan leven.
De eerste stap naar geluk, is geloven dat het bestaat.'

Niets kan deze harmonie verstoren.

Sterker nog, de stemmen worden luider, harder,
venijniger&rancuneuzer.
Messcherpe tongen spreken nu, in mijn geest.
Wat eens een beleefde vraag was,
is uitgegroeid tot een kille eis.

De tirannie van stemmen
zeuren&klagen,
schreeuwen om leven.

Één stem, raast
ver boven de anderen uit.

'Als jij niet wilt leven, doen wij het wel voor je'

Kom&treedt binnen
in mijn paleis, angstige harten
zijn hier niet welkom.

Geluiden van euforie
zijn een doodzonde
in het huis, van de melancholie.

Mistroostige en tevens lome
regendruppels vallen alleen hier, buiten
schijnt een zon.

Een glimlach wordt begroet met een vuistslag,
buigen zul je.

In mijn huis, ben jij slechts,
een slaaf van mijn moralen.

Heb respect voor mijn aanwezigheid
tril bij mijn aanblik.
Houd je ogen gericht, op mijn grauwe vloer.

Kom&treedt binnen, vergeet.
Doe deur achter je dicht.

Ik neem nog wat wijn om,
mijn lijf te vergenoegen genoeg
is het nooit.


Mijn hand of 
jouw hand, zinkt diep
onder een rokje.
Er klinkt protest.

Ik ben koning van niets,
heerser over alles, toch
geen meester over 
het eigen lichaam.

Nu,
zwijgend aan de deur,
luisteren, wachten, 
tot mijn noodlot aanklopt.

Drukte, en de zon,
is weg, verdwenen,
vertel mij, links of rechts,
ben ik, nu, warm,
wat koud, al koud, of koud,
nogsteeds, waar, niet waar,
zoeken,
zoals vroeger,
op de basisschool.


Onweer, flitsen,
of een foto, weet ik niet,
het leek wel zo, 
maar ik zag het niet,
vertel het mij, meteen alles.


Wil je wijn? Dat ruikt zo lekker,
meteen in slaap, na nummer vijf,
wel wat weinig, maar dat geeft niet,
want in de ochtend, klopt mijn hart,
soms wat hard,
soms wat hoorbaar,
maar,
dat is liefde,


duizelig.


Sven Bezem Pluijmers, 17-06-2012

Je luisterde met je ogen dicht naar de geluiden van het huis.
De stilte die zich genesteld leek te hebben,
droeg toch nog vele geluiden in zich.
Je hoorde hoe ik een glaasje melk pakte
En soms, stiekem, een koekje.
Je hoorde mijn vader adem halen.
Je hoorde waarover hij verhalen schreef.
Je kan zo mooi luisteren, mama,
want je hoorde zelfs de ondergaande zon.

Geschreven door Caroline Straver.